Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Proces flotacji jest bardzo czuły na wielkość ziaren podawanych do wzbogacania. Często spotykam się z przekonaniem, że do flotacji można kierować także większe frakcje, np. nawet do 2 mm czy 5 mm, bo przecież mniejsze ziarna mogą się sklejać czy powodować szlamowanie. To jednak nieprawidłowe podejście – praktyka pokazuje, że właśnie zbyt gruba frakcja jest jednym z głównych powodów słabej efektywności rozdziału minerałów w flotacji. Ziarna powyżej 1 mm są na tyle ciężkie i mają tak małą powierzchnię w stosunku do masy, że nie przyczepiają się skutecznie do pęcherzyków powietrza – po prostu opadają na dno lub nie unoszą się w pianie. Z kolei wybieranie frakcji poniżej 2 mm lub 5 mm to zbyt szerokie granice: zawierają one zarówno ziarna odpowiednie, jak i zbyt grube, które negatywnie wpływają na cały proces. To typowy błąd w interpretacji zaleceń branżowych – łatwo ulec wrażeniu, że „im więcej, tym lepiej” i wpuścić do flotacji większy zakres ziaren, co skutkuje stratami metali w odpadach. W rzeczywistości inżynierowie przeróbki kopalin zawsze dążą do tego, żeby do flotacji trafiała tylko ta najlepiej reagująca frakcja – właśnie poniżej 1 mm. Frakcje powyżej tej granicy wracają do młynów lub są separowane innymi metodami. Przesiewanie i klasyfikacja stanowią tu kluczowy etap przygotowania mechanicznego. Warto też pamiętać, że zbyt drobne ziarna (szlam) również są kłopotliwe, bo mogą się unosić w wodzie i nie uczestniczyć prawidłowo w procesie, ale to już inna sprawa. Najważniejsze jest zrozumienie, że skuteczna flotacja rud cynkowo-ołowiowych opiera się na precyzyjnym doborze uziarnienia, a frakcja poniżej 1 mm jest tu absolutnym standardem branżowym.