Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wielu osobom wydaje się, że większe frakcje węgla, na przykład 1–2 mm, 2–4 mm czy nawet 4–8 mm, również nadają się do flotacji. To dość powszechny błąd w myśleniu. Flotacja jest procesem, który polega na przyczepianiu się drobnych cząstek węgla do pęcherzyków powietrza – kluczowe jest więc, aby ziarna były na tyle małe, by mogły łatwo unosić się na powierzchni zawiesiny i nie opadały zbyt szybko na dno. W praktyce przemysłowej przy granulacji powyżej 1 mm skuteczność flotacji mocno spada, bo grube ziarna mają dużą bezwładność i po prostu nie przylegają dobrze do pęcherzyków. Powoduje to znaczne straty w uzysku oraz wzrost ilości odpadów, które w rzeczywistości powinny być surowcem wtórnym. Zbyt duże uziarnienie oznacza także marnowanie energii i chemikaliów, bo reagenty flotacyjne są wtedy wykorzystywane nieefektywnie. Typowym błędem jest też kierowanie się wygodą rozdrabniania – ktoś myśli: "Po co mielić węgiel tak drobno, skoro większe ziarno szybciej się przesiewa?". Niestety, w tym przypadku technologia nie znosi kompromisów: tylko frakcja 0–1 mm daje zadowalające efekty przy flotacji węgla kamiennego. Każda próba wzbogacania grubszego materiału tym sposobem kończy się niską jakością koncentratu i stratami ekonomicznymi. Takie podejście nie jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi i odbiega od standardów stosowanych w nowoczesnych zakładach przeróbczych. Moim zdaniem, przed rozpoczęciem flotacji zawsze warto sprawdzić profil uziarnienia, żeby nie popełnić właśnie tego błędu.