Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Typowym problemem przy analizie procesów przeróbki piasków szklarskich jest błędne utożsamianie zanieczyszczeń z ogólnymi związkami chemicznymi spotykanymi w innych gałęziach przemysłu. W przypadku tlenków azotu i tlenków węgla, mogą się one kojarzyć z zanieczyszczeniem środowiska i procesami spalania, ale zupełnie nie odnoszą się do przeróbki mechanicznej piasków na cele szklarskie. Tlenki azotu powstają podczas spalania w wysokiej temperaturze, jednak ich obecność nie ma żadnego znaczenia dla jakości piasku kwarcowego, bo nie są naturalnie obecne w surowcu i nie wpływają na barwę szkła. Podobnie tlenki węgla – są to gazy, które mogą towarzyszyć procesom wypalania, lecz w kontekście oczyszczania piasków szklarskich nie stanowią zanieczyszczenia usuwanego typowymi metodami wzbogacania. Zupełnie inny błąd polega na wskazaniu tlenków krzemu jako głównego zanieczyszczenia. To tak naprawdę zupełne nieporozumienie, bo tlenek krzemu, czyli SiO2, jest główną pożądaną substancją w piasku szklarskim, stanowiącą podstawę chemiczną szkła. Wszelkie procesy przeróbcze mają wręcz na celu skoncentrowanie SiO2 poprzez usunięcie domieszek, a nie jego eliminację. Często spotykam się z przekonaniem, że każda większa ilość tlenków oznacza zanieczyszczenie – to typowy błąd myślowy wynikający z braku rozróżnienia, które związki są pożądane w danym zastosowaniu. Przemysł szklarski kładzie największy nacisk na usuwanie tlenków żelaza, bo to one odpowiadają za barwę szkła i pogorszenie jego jakości optycznej. Stosowanie technologii separacji magnetycznej, płukania czy nawet flotacji pozwala właśnie osiągnąć odpowiednio niski poziom Fe2O3, zgodny z normami. Każda inna odpowiedź świadczy o nieznajomości specyfiki procesu i wymaga lepszego zrozumienia, jakie czynniki rzeczywiście ograniczają zastosowanie piasku w produkcji szkła.