Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wydaje się, że wiele osób myli procesy wzbogacania kopalin, bo na pierwszy rzut oka często wyglądają podobnie – mamy przecież rozdział ziaren i jakieś maszyny czy odczynniki. Jednak każda metoda opiera się na zupełnie innych właściwościach fizycznych lub chemicznych. Wzbogacanie grawitacyjne to taki klasyk, gdzie rozdział następuje głównie na podstawie różnicy gęstości minerałów – cięższe opadają szybciej, lżejsze wolniej. Używa się tu stołów koncentracyjnych, osadzarek lub wirówek. Ale jak ziarna mają zbliżoną gęstość, a różnią się tylko powierzchnią – ta metoda jest zupełnie nieskuteczna. Klasyfikacja mechaniczna natomiast dotyczy rozdziału ziaren według wielkości i kształtu, np. w przesiewaczach czy klasyfikatorach wodnych. Tu nie chodzi w ogóle o chemiczne czy powierzchniowe właściwości, tylko o to, które ziarna szybciej czy wolniej opadają albo przechodzą przez sito. Separacja magnetyczna opiera się na różnicy podatności magnetycznej – minerały silnie lub słabo przyciągane przez magnes rozdzielamy w separatorach taśmowych, bębnowych itp. Często spotykam się z błędnym przekonaniem, że wystarczy jakakolwiek różnica – np. powierzchniowa – i już każda metoda zadziała. Niestety, w praktyce trzeba dobrze rozumieć, która właściwość dominuje w danym urobku. Flotacja jest jedyną metodą, gdzie kluczowa jest właśnie selektywna modyfikacja powierzchni ziaren dzięki odczynnikom. Każdy technolog przeróbki kopalin powinien dokładnie rozpoznawać fundamenty tych procesów i wiedzieć, kiedy którą z nich stosować, bo efektywność wzbogacania zależy właśnie od dopasowania metody do konkretnej właściwości minerału. Często te teoretyczne niuanse mają bardzo realny wpływ na wyniki produkcji i jakość koncentratu.