Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W branży przeróbki mechanicznej węgla kamiennego jednym z najważniejszych parametrów jakościowych jest uziarnienie, a ściślej – zawartość podziarna w danym sortymencie. Wybierając wartości niższe niż 10% (czyli 6% lub 8%), można by założyć, że normy są bardziej rygorystyczne, ale tak nie jest – większość zakładów przeróbczych i dokumentacji branżowej jasno wskazuje 10% jako maksymalny dopuszczalny poziom podziarna w sortymentach średnich. To takie minimum, które da się technicznie osiągnąć bez zbytnich strat wydobycia czy nadmiernych kosztów sortowania. Z kolei przekroczenie tej granicy – na przykład wybór 15% – świadczyłby o zbyt dużej tolerancji na obecność drobnych frakcji, co nie jest akceptowane przez odbiorców przemysłowych i energetykę. Praktyka pokazuje, że już przy wartościach powyżej 10% pojawiają się problemy z parametrami spalania, a także zwiększa się ilość reklamacji, bo odbiorca dostaje towar niespełniający uzgodnionych wymagań. Czasami można spotkać się z mylnym przeświadczeniem, że im mniej podziarna, tym lepiej – i to prawda, ale ustawienie granicy zbyt nisko (np. 6%) nie ma uzasadnienia technologicznego i powodowałoby tylko niepotrzebne zwiększenie odpadów. Z drugiej strony, myślenie, że 15% to wciąż akceptowalna wartość, wynika zwykle z braku znajomości norm lub błędnego założenia, że klienci nie przykładają wagi do tej cechy. Tymczasem węgiel o zbyt dużej ilości podziarna traci na wartości użytkowej i ekonomicznej. Takie pomyłki wynikają najczęściej z nieznajomości aktualnych standardów branżowych lub rutynowego podejścia do sortowania bez dokładnej kontroli laboratoryjnej. Podsumowując, tylko 10% jest zgodne ze standardami i pozwala zachować odpowiedni poziom jakości produktu na rynku.