Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Częstym błędem w tym pytaniu jest utożsamianie metody magnetycznej z uniwersalną techniką wzbogacania wszystkich rodzajów rud, niezależnie od zawartości czy rodzaju pierwiastka. Jednak w praktyce przemysłowej metoda ta sprawdza się wyłącznie przy rudach zawierających minerały o wyraźnych właściwościach magnetycznych, takich jak magnetyt czy hematyt, typowe dla żelaza. W przypadku rud cynku i ołowiu, gdzie dominują minerały typu galena czy sfaleryt, właściwości magnetyczne są znikome, przez co separacja magnetyczna byłaby zupełnie nieefektywna – standardem jest tu raczej flotacja. Również rudy wolframu zwykle nie wykazują wystarczającej podatności magnetycznej; stosuje się do nich najczęściej metody grawitacyjne lub flotacyjne, w zależności od postaci minerału. Jeśli chodzi o miedź, jej najpowszechniejszym minerałem jest chalkopiryt, również niemagnetyczny, dlatego do wzbogacania tych rud wykorzystuje się przede wszystkim flotację pianową. Przekonanie, że metoda magnetyczna nadaje się do wszystkich wymienionych metali, wynika najczęściej z mylenia właściwości fizycznych różnych minerałów lub z błędnego założenia, że obecność metalu sama w sobie determinuje wybór technologii wzbogacania. W rzeczywistości dobór metody opiera się na bardzo konkretnych cechach mineralogicznych surowca, a separacja magnetyczna to rozwiązanie wysoko wyspecjalizowane, dedykowane rudom żelaza i tylko niektórym wyjątkom – innym rudom zwyczajnie nie przyniesie oczekiwanych rezultatów.