Odpowiedź wskazująca na zgniatanie i ścieranie jako metody rozdrabniania wykorzystywane w pracy tej kruszarki jest w stu procentach trafna. Właśnie te dwa mechanizmy – zgniatanie oraz ścieranie – są typowe dla kruszarek stożkowych, które często można spotkać w zakładach przeróbki mechanicznej kopalin. Zgniatanie zachodzi tutaj w wyniku nacisku, jaki wywierają na siebie powierzchnie stożka ruchomego i nieruchomej czaszy, pomiędzy którymi materiał jest miażdżony. Ścieranie natomiast pojawia się w trakcie wzajemnego przesuwania się tych powierzchni, co sprawia, że materiał ulega nie tylko zgniataniu, ale też jest rozcierany na drobniejsze frakcje. Praktyka pokazuje, że takie rozwiązanie pozwala na uzyskanie bardzo równomiernej i przewidywalnej granulacji produktu, co jest kluczowe np. w produkcji kruszyw dla budownictwa. Z mojego doświadczenia wynika, że wszędzie tam, gdzie liczy się jakość i jednorodność granulatu (chociażby w wytwórniach betonu czy przy produkcji asfaltu), właśnie kruszarki wykorzystujące połączenie zgniatania i ścierania sprawdzają się najlepiej. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi i powszechnie uznawanymi standardami technologicznymi, które stawiają na efektywność rozdrabniania i minimalizację strat materiałowych.
Wybór innej odpowiedzi niż zgniatanie i ścieranie jako dominujących mechanizmów w pracy tej konkretnej kruszarki wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące zasad działania urządzeń do rozdrabniania. Udar i nacisk to metody charakterystyczne raczej dla młynów udarowych, bijakowych lub niektórych typów kruszarek udarowych, gdzie materiał rozbijany jest poprzez szybki kontakt z ruchomymi elementami maszyny. W kruszarkach stożkowych – a taki typ urządzenia prezentuje załączony rysunek – główną rolę odgrywają nacisk i ścieranie realizowane poprzez ruch obrotowy stożka względem nieruchomej czaszy. Odrzut i wyrzut to z kolei pojęcia właściwe dla maszyn dynamicznych (np. młynów odrzutowych), gdzie materiał jest odrzucany z dużą prędkością i rozdrabniany na skutek zderzenia z powierzchnią roboczą lub innymi cząstkami. Rozłupywanie i łamanie to procesy kojarzone głównie z kruszarkami szczękowymi lub walcowymi, gdzie dominują siły rozciągające oraz ściskające działające wzdłuż określonej płaszczyzny, prowadząc do rozdzielenia materiału na większe kawałki, raczej niż do uzyskania drobnych frakcji przez ścieranie. Typowym błędem jest utożsamianie wszystkich kruszarek z tymi samymi metodami pracy, jednak w praktyce wybór rozwiązania zawsze zależy od pożądanej granulacji, rodzaju materiału wsadowego i specyfiki procesu technologicznego. Z mojego punktu widzenia dobrze jest pamiętać, że dokładna znajomość konstrukcji i zasady działania maszyny pozwala prawidłowo dobrać jej typ do konkretnego zadania – a kruszarki stożkowe to właśnie zgniatanie i ścieranie, nie inne metody opisane w alternatywnych odpowiedziach.