Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W praktyce procesów przeróbki węgla zagrożenie wybuchem pyłu jest bardzo mocno związane z miejscami, gdzie powstają i unoszą się suche pyły, czyli tam, gdzie materiał jest przesypywany, rozdrabniany albo przemieszcza się swobodnie w powietrzu. Osadniki, hydrocyklony czy zbiorniki cieczy ciężkiej to urządzenia, które pracują z użyciem wody lub cieczy obojętnych – tu pyły są wiązane przez wodę i nie mają warunków do tworzenia zawiesin powietrzno-pyłowych. Przykładowo, w osadniku materiał jest zanurzony w wodzie, proces opiera się na sedymentacji, więc pył węglowy praktycznie nie ma szans uwolnić się do atmosfery i utworzyć mieszaninę wybuchową. Podobnie w hydrocyklonie – to urządzenie do klasyfikacji hydraulicznej, działa na zasadzie odwirowywania zawiesiny wodno-węglowej, a nie powietrzno-pyłowej. Zbiorniki cieczy ciężkiej służą do procesu wzbogacania węgla na mokro, pyły są tam od razu zwilżane. Wybór tych odpowiedzi najczęściej wynika z pewnego mylnego skojarzenia, że wszędzie gdzie jest węgiel, istnieje niebezpieczeństwo wybuchu pyłu. Jednak to suchy pył unoszący się w powietrzu jest głównym źródłem zagrożenia – a takie warunki panują przede wszystkim na przesypach i w suchych procesach. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby zaczynające przygodę z przeróbką często przeceniają zagrożenia w obszarach mokrych albo mieszają procesy suche z mokrymi. Warto dobrze rozumieć, gdzie i dlaczego powstaje pył węglowy w warunkach sprzyjających wybuchowi, żeby poprawnie oceniać ryzyko i stosować odpowiednie zabezpieczenia. Kluczowe są tu dobre praktyki branżowe: dokładna analiza miejsc powstawania pyłu, właściwa wentylacja i skuteczne systemy odpylania – a przede wszystkim rozumienie, jak działa proces przeróbki na poszczególnych etapach.