Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Jeśli chodzi o wybór minerału użytecznego wzbogacanego flotacyjnie z rud miedzi, nietrudno się pomylić, bo wiele nazw bywa mylących albo kojarzy się z przemysłem wydobywczym. Antracyt jest wprawdzie cennym surowcem, ale należy do węgli kamiennych, a nie do minerałów miedzionośnych. W przeróbce rud miedzi nie odgrywa żadnej roli – jest stosowany głównie jako wysokokaloryczne paliwo w energetyce. Podobnie jest z kwarcem; choć występuje powszechnie w rudach jako składnik skały płonnej, to nie jest celem procesu flotacji, a wręcz przeciwnie – dąży się do jego usunięcia, bo nie zawiera miedzi i obniża jakość koncentratu. Halit natomiast to sól kamienna (NaCl), wykorzystywana głównie w przemyśle chemicznym i spożywczym. W żaden sposób nie jest powiązany z flotacją rud miedzi ani sam nie stanowi minerału użytecznego w tej branży. Częstym błędem jest zakładanie, że każdy powszechnie znany minerał poddaje się takim procesom, ale w praktyce to własności fizykochemiczne, zwłaszcza podatność na flotację, decydują o przydatności. W technologii wzbogacania miedzi najważniejsze są właśnie siarczki miedzi, takie jak chalkozyn, bornit czy chalkopiryt, bo tylko one rzeczywiście pozwalają na uzyskanie koncentratów bogatych w miedź przy zastosowaniu flotacji. Z mojego doświadczenia wynika, że rozróżnianie minerałów skały płonnej od minerałów użytecznych to podstawa skutecznego zarządzania procesami wzbogacania i nie warto sugerować się jedynie nazwą czy skojarzeniami z innymi gałęziami przemysłu.