Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Często spotykam się z sytuacją, gdy ktoś patrząc na dane z procesu wzbogacania, koncentruje się tylko na jednym parametrze – najczęściej na zawartości miedzi w koncentracie. To kuszące, bo wyższy procent Cu wygląda efektownie i sugeruje lepszą jakość produktu. Ale w praktyce przemysłu wydobywczego liczy się coś więcej. Efektywność procesu to przede wszystkim zdolność do odzysku jak największej ilości miedzi z rudy, przy zachowaniu odpowiednio wysokiej jakości koncentratu. Jeśli skupisz się tylko na wtorku lub czwartku, gdzie zawartość Cu była najwyższa, łatwo przeoczyć, że uzysk miedzi – czyli procent całkowitej miedzi odzyskanej z rudy – był tam znacznie niższy (odpowiednio 75,1% i 71,3%). To oznacza, że spora część miedzi po prostu się zmarnowała. Z drugiej strony, poniedziałek wydaje się niezły, bo uzysk jest wysoki (91,0%), ale to w środę oba parametry były najbliżej idealnej równowagi: zachowano wysoką zawartość Cu (25,5%) i jednocześnie uzyskano aż 93,6% miedzi. Typowym błędem jest ocenianie procesu tylko przez pryzmat „czystości” koncentratu, bez uwzględnienia strat surowca. Profesjonalna analiza zawsze uwzględnia oba wskaźniki, bo zbyt niska zawartość oznacza problemy w dalszej metalurgii, a zbyt niski uzysk to realna utrata wartościowego metalu. W praktyce stosuje się nawet iloczyn tych parametrów jako szybki wskaźnik efektywności. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk analizy dwuparametrowej – to kluczowa kompetencja w przemyśle przeróbczym i podstawa dobrych praktyk technologicznych.