Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Zdarza się, że wybierając minerał, który może zarysować szkło, nie zwracamy uwagi na precyzyjne wartości w skali Mohsa. Fluoryt, apatyt i kalcyt mają twardość odpowiednio 4, 5 oraz 3, co teoretycznie pozwala im być zarysowanymi przez przedmioty o większej twardości, ale nie rysować szkła. To częsty błąd – łatwo założyć, że skoro apatyt czy fluoryt są „dość twarde”, to poradzą sobie ze szkłem, jednak nie jest to prawda. W praktyce szkło laboratoryjne i techniczne ma twardość pomiędzy 5,5 a 6, więc minerały o niższej twardości zostawią na nim co najwyżej ślad, a nie faktyczną rysę. Kalcyt i fluoryt są zbyt miękkie, nawet nie dają rady stalowym ostrzom, co widać w tabeli. Apatyt jest już blisko, ale jednak to ortoklaz, a dopiero potem kwarc przekraczają próg, gdzie rysowanie szkła jest możliwe. W praktyce podczas identyfikacji minerałów w zakładzie przeróbczym czy kopalni wykorzystuje się właśnie tę właściwość – minerały poniżej twardości szkła nie nadają się do wielu zastosowań wymagających wytrzymałości czy odporności na ścieranie. Mylenie tych minerałów prowadzi do błędów na etapie klasyfikacji surowców, co może skutkować niewłaściwym doborem procesu technologicznego. Moim zdaniem zawsze warto sprawdzać takie rzeczy praktycznie, bo teoria teorią, ale jak się raz zobaczy, jak kwarc rysuje szkło, to potem nie ma wątpliwości. Warto korzystać z norm branżowych i tabelek, ale najważniejsze jest wyrobienie sobie praktycznego nawyku oceny właściwości materiału – bez tego łatwo popełnić te właśnie pomyłki.