Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Częstym błędem przy analizie parametrów kruszarek jest sugerowanie się wyłącznie wielkością ziarna nadawy lub produktu, bez przeliczenia rzeczywistego stopnia rozdrobnienia. To trochę mylące, bo czasem wydaje się, że skoro jedna kruszarka przyjmuje większą nadawę albo daje drobniejszy produkt, to automatycznie będzie lepsza pod kątem rozdrabniania. W praktyce liczy się stosunek tych dwóch wartości. Kruszarka szczękowa ma wprawdzie najdrobniejszy produkt (1,0 mm), ale jej nadawa to tylko 5 mm, więc stopień rozdrobnienia wynosi dokładnie 5. Stożkowa obsługując nadawę 10 mm i dając produkt 2,5 mm osiąga stopień rozdrobnienia 4. Podobnie kruszarka walcowa – 5 mm nadawy i 1,2 mm produktu to wynik ok. 4,17. Udarowa, choć wydaje się mniej wydajna na pierwszy rzut oka (8 mm nadawy, 1,5 mm produktu), wyliczeniowo daje najwyższy stopień rozdrobnienia (8/1,5 ≈ 5,33). Typowym powodem pomyłek jest nieuwzględnianie obu parametrów naraz – a to właśnie ich relacja określa, jak skuteczne jest dane urządzenie do rozdrabniania materiału. Branżowo przyjęło się, że do oceny kruszarek nie patrzy się tylko na jeden parametr, a na całą charakterystykę pracy. Z mojego doświadczenia wynika, że takie skrótowe myślenie prowadzi potem do problemów technologicznych – na przykład zbyt duży udział zbyt grubych frakcji w produkcie końcowym albo niepotrzebne zużycie energii. Dlatego przy doborze maszyn do przeróbki zawsze warto dokładnie analizować stopień rozdrobnienia i dobierać urządzenie pod konkretną aplikację, a nie tylko na podstawie pojedynczych liczb z tabeli.