Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Z mojego doświadczenia wynika, że najczęstszy błąd przy interpretacji takich wykresów to patrzenie wyłącznie na końcową objętość sklarowanej cieczy, bez zwracania uwagi na stromość krzywej na początku procesu. Często wydaje się, że im większa dawka flokulanta, tym proces zachodzi szybciej i sprawniej – to jednak pułapka myślowa, bo po przekroczeniu optimum nadmiar reagenta może wręcz pogarszać efektywność. Dla 10 g/Mg proces przebiega zdecydowanie wolniej, co łatwo poznać po najpłaskiej linii – mało efektywna flokulacja, długo utrzymujące się zmętnienie. 30 g/Mg wygląda trochę lepiej, ale wciąż ustępuje szybkością 50 g/Mg. Natomiast 70 g/Mg nie daje wcale lepszych wyników niż 30 lub 50 – krzywa jest wyraźnie niżej i mniej stroma, co oznacza, że nadmiar flokulanta powoduje zjawisko resztkowej stabilizacji zawiesiny czy wręcz redyspergowania części cząstek. Takie błędy w doborze dawki są klasyczne, jeśli nie analizuje się pełnego przebiegu procesu w czasie. Najlepsze praktyki branżowe zalecają zawsze obserwację dynamiki klarowania i testy praktyczne, bo teoria nie zawsze przekłada się na rzeczywistość przemysłową. Warto pamiętać, że skuteczność flokulacji zależy nie tylko od ilości środka, ale też od charakteru zawiesiny, intensywności mieszania i parametrów fizykochemicznych cieczy. To właśnie analiza takich wykresów daje najwięcej informacji o realnym przebiegu procesu.