Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wzbogacanie flotacyjne rudy miedzi to proces wymagający dobrej znajomości charakterystyki materiału wsadowego. Często spotyka się mylne przekonanie, że gruboziarniste frakcje – zarówno wylewy, jak i przelewy z hydrocyklonów – mogą być efektywną nadawą do flotacji. W rzeczywistości jednak takie ziarna mają znacznie mniejszą powierzchnię kontaktu z odczynnikami chemicznymi i powietrzem, co bardzo ogranicza skuteczność procesu oddzielania minerałów. Hydrocyklon działa na zasadzie rozdzielania zawiesiny przez siłę odśrodkową – drobne cząstki wyprowadzane są górnym przelewem, a grubsze opadają w dół jako wylew. W praktyce to właśnie drobnoziarniste przelewy nadają się do flotacji, bo pozwalają na powstawanie stabilnych agregatów mineralno-pęcherzykowych. Wylewy, zwłaszcza gruboziarniste, kierowane są najczęściej do dalszego rozdrabniania, a nie bezpośrednio do flotacji, bo obecność za dużych ziaren w nadawie prowadzi do strat cennego minerału w odpadach i spadku wydajności. Typowym błędem jest też mieszanie pojęć: nie każdy przelew, ani tym bardziej wylew, nadaje się do flotacji – liczy się tu uziarnienie, którego optymalny zakres dla miedzi to zazwyczaj poniżej 100 mikrometrów. Praktyka zakładowa i literatura branżowa jasno wskazują, że nieprawidłowe przygotowanie nadawy prowadzi do problemów technologicznych, zwiększonego zużycia odczynników oraz strat surowca. Moim zdaniem warto zapamiętać, że kluczem w tej technologii jest drobne uziarnienie przelewów z hydrocyklonów – wszelkie inne frakcje są tylko półproduktem do dalszej obróbki.