Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wybierając inną metodę niż granulometryczna, łatwo się pogubić, bo każda z pozostałych analiz służy do zupełnie innych celów niż ocena składu ziarnowego po mieleniu. Analiza chromatograficzna to w zasadzie domena chemików – sprawdza się tam skład chemiczny próbki, rozdziela się substancje na podstawie ich właściwości chemicznych czy fizycznych, a nie wielkości ziaren. Moim zdaniem to częsty błąd, że ktoś myli skład chemiczny z rozmiarem cząstek, bo oba terminy kojarzą się z badaniem materiałów, ale jednak chodzi o zupełnie inne parametry. Z kolei densymetryczna analiza bada głównie gęstość materiałów, czasem rozdziela frakcje na podstawie różnicy ciężaru właściwego, ale nie daje szczegółowej informacji o samym rozkładzie uziarnienia – to raczej pomocnicze narzędzie w separacji, a nie podstawowa metoda granulometryczna. Petrograficzna natomiast skupia się na rozpoznawaniu składu mineralogicznego i tekstury skał, czyli odpowiada na pytania: z jakich minerałów coś się składa, w jakiej strukturze, a nie – jakie są rozmiary ziaren po rozdrabnianiu. Typowym błędem jest utożsamianie każdej analizy laboratoryjnej z możliwością oceny granulacji – niestety, tylko granulometria daje realny obraz tego, ile mamy drobnych, a ile grubych frakcji po mieleniu. Bez tej wiedzy można źle dobrać ustawienia maszyn albo przeoczyć, że proces jest nieefektywny, co potem skutkuje stratami produkcyjnymi lub problemami w kolejnych etapach przeróbki. W branży przyjęło się więc, że podstawą każdej oceny skuteczności rozdrabniania jest właśnie analiza granulometryczna – i nie bez powodu, bo to ona daje jasny rozkład ziarnowy próbki.