Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wybór innego parametru niż zawartość fazy stałej jako głównego nadzorowanego w wodach obiegowych wynika często z mylnego postrzegania, co faktycznie wpływa na sprawność i bezpieczeństwo instalacji przeróbczych. Np. twardość wody – owszem, ma znaczenie w układach chłodzenia czy kotłowych, gdzie wytrącanie się kamienia kotłowego jest problemem, ale w klasycznych wodach obiegowych służących do transportu zawiesin czy płukania, ten parametr nie ma aż takiego krytycznego znaczenia. Zawartość siarki natomiast rzadko kiedy jest bezpośrednio kontrolowana w wodach technologicznych; jest to raczej wskaźnik dotyczący składu chemicznego samych kopalin lub ewentualnie ścieków poprocesowych, ale nie samego obiegu wody. Zawartość tlenku węgla również nie jest typowym problemem – gaz ten nie rozpuszcza się łatwo w wodzie na tyle, by wpływać na prace instalacji, a jego kontrola dotyczy raczej powietrza procesowego czy emisji. Typowym błędem jest też utożsamianie „czystości” wody z jej parametrami chemicznymi, ignorując aspekt obecności zawiesin i osadów. W praktyce największe ryzyko dla instalacji wodnych wiąże się właśnie z kumulacją fazy stałej, bo to ona odpowiada za ścieranie, zapychanie i pogorszenie efektywności procesów technologicznych. Dobre praktyki branżowe oraz normy krajowe i europejskie jednoznacznie wskazują, że to stężenie fazy stałej trzeba mierzyć i regulować regularnie – inne parametry są istotne, ale nie w tym kontekście. Takie błędne podejście może prowadzić do bagatelizowania kluczowych zagrożeń i w efekcie do strat technologicznych lub środowiskowych.