Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wielu uczniów myli pojęcie kąta zwilżalności z ogólnym wyobrażeniem o tym, jak ciecz zachowuje się na powierzchni. Często wydaje się, że im mniejszy kąt, tym lepsze zwilżanie, ale nie każdy zdaje sobie sprawę, że tylko kąt równy 0° oznacza idealne zwilżanie, czyli sytuację, w której ciecz całkowicie rozpływa się po ciele stałym, nie tworząc żadnych wypukłości czy kropli. Kąt 45° i 90° to już wyraźnie gorsza zwilżalność – przy tych wartościach kropla zachowuje swój kształt, a kontakt cieczy z powierzchnią jest ograniczony. Szczególnie kąt 90° jest granicą, przy której uznaje się, że ciecz ani nie zwilża, ani nie odpycha powierzchni – to taki stan pośredni. Natomiast przy 120° mamy już do czynienia z powierzchnią hydrofobową, gdzie kropla cieczy wręcz "ucieka" od podłoża, co w praktyce jest wykorzystywane np. przy zabezpieczaniu materiałów przed wodą albo w produkcji tzw. powierzchni samoczyszczących. Przypisywanie kątowi 45°, 90° lub 120° własności idealnego zwilżania wynika z niezrozumienia podstawowych zasad chemii powierzchni, a także z pomijania definicji przyjętych w branży surowcowej. W literaturze technicznej, np. w standardach dotyczących pomiarów kąta zwilżalności, wyraźnie wskazuje się, że tylko przy Θ=0° mamy do czynienia z pełnym, idealnym zwilżaniem. W branży przeróbki kopalin ma to spore znaczenie praktyczne – bo skuteczność rozdziału faz, zwłaszcza w flotacji czy spiekaniu, zależy od tych właściwości powierzchniowych. Moim zdaniem warto sobie to dobrze utrwalić, bo błędna interpretacja może prowadzić do nietrafionych decyzji technologicznych, a nawet do strat materiałowych.