Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W procesie flotacji podstawową zasadą rozdziału jest różnica w powinowactwie powierzchni cząstek do wody i powietrza. Typowym błędem jest mylenie pojęć hydrofilności i hydrofobowości lub przekonanie, że do piany dostają się cząstki przypadkowe, o właściwościach pośrednich czy nieustalonych. Przede wszystkim, cząstki hydrofilne mają silne powinowactwo do wody, przez co łatwo opadają na dno komory flotacyjnej, tworząc odpady poflotacyjne – nie podążają za pęcherzykami powietrza do piany. Gdyby piana zawierała głównie cząstki hydrofilne, proces byłby nieskuteczny, a koncentrat ubogi w składniki wartościowe. Pogląd, że piana zatrzymuje cząstki o właściwościach pośrednich lub nieustalonych, wynika z niezrozumienia istoty działania flotacji – w praktyce przemysłowej dąży się do jak najbardziej selektywnego przyciągania tylko tych cząstek, które zostały uprzednio usposobione hydrofobowo przez odpowiednie odczynniki (np. zbieracze). Oczywiście, w rzeczywistości nigdy nie uzyskuje się 100% selektywności, czasem niewielka część cząstek o właściwościach pośrednich czy nie do końca hydrofobowych może dostać się do piany, ale nie jest to celem procesu ani nie świadczy o jego prawidłowym przebiegu. W praktyce obserwuje się, że najskuteczniejsze wzbogacanie zachodzi przy jednoznacznym rozdziale właściwości powierzchniowych. Stąd, moim zdaniem, najważniejsze jest, żeby nie ulegać mylnemu wrażeniu, że piana jest miejscem gromadzenia wszystkiego po trochu – to, co trafia do piany, jest efektem świadomego działania technologicznego, a nie przypadku. Uwzględnianie tego w praktyce pozwala poprawiać efektywność i jakość koncentratów oraz optymalizować zużycie odczynników.