Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Niektóre błędne odpowiedzi można by łatwo pomylić ze stanem faktycznym, bo sam proces flotacji jest dość złożony i potrafi zmylić nawet doświadczonych praktyków. Zacznijmy od pojęcia „cząstek o właściwościach pośrednich” – w teorii takie cząstki faktycznie istnieją, ale w praktyce flotacyjnej to najczęściej one są zmuszane do przyjęcia konkretnego charakteru (hydrofilnego lub hydrofobowego) przez odpowiednie odczynniki flotacyjne. W odpadach po flotacji dominują jednak cząstki hydrofilne, bo to one nie przylegają do pęcherzyków powietrza i nie trafiają do koncentratu. Odpowiedź „hydrofobowych” jest typowym uproszczeniem, wynikającym z przeinaczenia zasady działania procesu. Hydrofobowe cząstki właśnie mają największą wartość – to węgiel, który chcemy odzyskać, dlatego wędruje do produktu głównego, a nie do odpadu. Spotkałem się też z opiniami, że odpady to mix wszystkiego, czyli „właściwości nieustalone”, jednak to też jest nieprecyzyjne – przemysłowe normy jasno wskazują, że odpady flotacyjne mają zdecydowaną przewagę cząstek hydrofilnych, a reszta to ułamek całości i nie wpływa znacząco na ich ogólne właściwości. Dużym błędem myślowym jest założenie, że proces flotacji nie jest selektywny – wręcz przeciwnie, cała jego idea opiera się na maksymalizacji rozdziału cząstek na podstawie ich powinowactwa do wody. Często wynika to z przeoczenia faktu, że stosuje się szereg modyfikatorów i kolektorów, które zmieniają powierzchniowe właściwości cząstek rudnych. Moim zdaniem, warto wracać do podstaw i przypominać sobie, że odpady poflotacyjne to głównie to, czego nie udało się „odkleić” od wody – czyli materiał hydrofilny. To istotne również ze względów środowiskowych, bo wpływa na sposoby ich zagospodarowania i dalszego przetwarzania.