Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W temacie flotacji spotyka się czasem mylne przekonania, z czego wynika sporo nieporozumień. Jednym z najczęstszych błędów jest założenie, że to ziarna hydrofilowe – czyli takie, które dobrze „dogadują się” z wodą – ulegają flotacji i unoszą się z pianą. Tymczasem podstawa procesu polega na tym, że w zawiesinie wodnej tylko minerały o powierzchni hydrofobowej mają szansę przyczepić się do pęcherzyków powietrza i zostać wyniesione na powierzchnię. Minerały hydrofilowe zostają w roztworze, bo woda dosłownie je otacza i nie pozwala im połączyć się z powietrzem. Spotkałem się też ze sformułowaniami „akwaolejofilne” czy „akwaolejofobowe”, które sugerują jakąś relację do mieszanin wody i oleju – to są określenia raczej teoretyczne i w praktyce procesów flotacyjnych nie mają zastosowania. Flotacja nie polega na oddzielaniu związków na bazie ich stosunku do oleju, tylko na relacjach z wodą i powietrzem. W praktyce, jeśli ktoś opiera się na takich błędnych założeniach, może źle dobrać odczynniki flotacyjne lub zinterpretować wyniki prób laboratoryjnych. Z mojego doświadczenia wynika, że zrozumienie pojęć hydrofobowości i hydrofilowości, zwłaszcza w kontekście działania kolektorów i pianotwórców, to podstawa dobrej praktyki w zakładzie przeróbczym. Warto zapamiętać, że skuteczne wzbogacanie przez flotację wymaga, by interesujące nas minerały stały się hydrofobowe, bo tylko wtedy dadzą się oddzielić w pianie flotacyjnej, zgodnie z branżowymi standardami.