Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W przypadku osadników poflotacyjnych bardzo łatwo można wpaść w pułapkę sugerowania się nazwami technicznymi i mylenia pojęć. Osadnik stożkowy to niewielki obiekt, stosowany głównie w laboratoriach lub małych zakładach, gdzie sedymentacja następuje w pionowym, stożkowatym zbiorniku – zupełnie nieporównywalnym skalą z potężnym „Żelaznym Mostem”. Różnica polega tu nie tylko na przeznaczeniu, ale i na sposobie działania – stożkowe nadają się wyłącznie do małych przepływów i nie poradzą sobie z masową ilością zawiesiny pochodzącej z flotacji przemysłowej. Z kolei osadnik obiekowy to sformułowanie bardzo ogólne i rzadko używane w praktyce – najczęściej dotyczy niewielkich, zamkniętych obiektów technologicznych, a nie olbrzymich zbiorników powstałych na otwartym terenie. W branży przeróbki kopalin nie stosuje się tego określenia do obiektów takich jak „Żelazny Most”. Natomiast określenie osadnik zbiornikowy sugeruje konstrukcję regularną, zamkniętą, często wykonaną z betonu lub stali – przeznaczoną dla cieczy technologicznych, gdzie kluczowa jest szczelność i ścisła kontrola parametrów. Takie rozwiązania są stosowane przy obróbce chemicznej lub przy niewielkich ilościach odpadów. Typowym błędem jest też utożsamianie każdego dużego zbiornika z osadnikiem zbiornikowym tylko dlatego, że widać wodę – tutaj nie chodzi jednak o konstrukcję zamkniętą, tylko o wykorzystanie ukształtowania powierzchni ziemi i budowę wałów ziemnych. Praktyka przemysłowa oraz wytyczne branżowe, np. normy gospodarki odpadami w górnictwie rud metali, jasno klasyfikują takie obiekty jako osadniki terenowe, co jest zdecydowanie najbliższe prawidłowemu podejściu.