Przedstawiony na rysunku schemat dotyczy procesu odwadniania w
Schemat przedstawiony na rysunku to klasyczny przykład zagęszczacza lamelowego. Moim zdaniem to świetny przykład urządzenia, które pokazuje nowoczesne podejście do odwadniania zawiesin w przemyśle, zwłaszcza tam, gdzie liczy się wydajność i oszczędność miejsca. Zagęszczacze lamelowe mają w środku specjalne płyty (tzw. lamelowe), które zwiększają powierzchnię sedymentacji, przez co cząstki szybciej opadają i proces oddzielania faz jest dużo efektywniejszy niż w tradycyjnych zagęszczaczach. W praktyce takie rozwiązania stosuje się np. w przeróbce mechanicznej kopalin, oczyszczalniach ścieków technologicznych czy nawet w recyklingu. Dzięki lamelom można osiągnąć dużą wydajność na mniejszej powierzchni zabudowy, co według mnie jest ogromną zaletą, szczególnie przy ograniczeniach przestrzennych zakładów. Warto wiedzieć, że zgodnie ze standardami branżowymi zagęszczacze lamelowe pozwalają uzyskać wyższy stopień koncentracji osadu przy niższym poborze energii w porównaniu do innych typów zagęszczaczy. Właśnie z tego powodu coraz częściej się je wykorzystuje w nowoczesnych instalacjach przemysłowych.
Wiele osób myli zagęszczacze lamelowe z innymi urządzeniami do odwadniania, bo na pierwszy rzut oka schematy bywają do siebie podobne. Jednak różnice są istotne i dotyczą zarówno budowy, jak i zasady działania. Na przykład zagęszczacze promieniowe faktycznie służą do zagęszczania zawiesin, ale nie posiadają tych charakterystycznych lamelowych płyt wewnątrz. W nich główną rolę odgrywa powolny ruch promieniowy zgarniaczy osadu oraz duża powierzchnia zbiornika, lecz nie ma tu przyspieszenia procesu dzięki zwiększonej powierzchni sedymentacji, jak w wersji lamelowej. Osadniki promieniowe natomiast pracują bardziej jako urządzenia do mechanicznego oddzielania zawiesin o mniejszym stężeniu i są wykorzystywane raczej do klarowania wody niż do intensywnego zagęszczania osadu. Z kolei osadniki terenowe to klasyczne, otwarte zbiorniki osadowe, najczęściej wykorzystywane na zewnątrz, gdzie proces jest długotrwały i mniej wydajny – moim zdaniem to już dość przestarzała metoda, nieporównywalna z wydajnością zagęszczaczy lamelowych. Typowym błędem jest też mylenie funkcji – urządzenia te różnią się nie tylko konstrukcją, ale i przeznaczeniem. Zagęszczacz lamelowy pozwala uzyskać dużo wyższe stężenia osadu w krótkim czasie dzięki zastosowaniu płyt lamelowych, które dzielą przestrzeń osadnika, skracając drogę opadania cząstek. To właśnie ta cecha sprawia, że żadne inne z wymienionych urządzeń nie zapewni takiego efektu. Warto więc zwracać uwagę na detale konstrukcyjne oraz właściwe zastosowanie technologii w zależności od potrzeb procesu.