Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W procesie flotacji pianowej kluczowym parametrem decydującym o tym, które cząstki zostaną wyniesione do piany i oddzielone przez wygarniak, są ich właściwości powierzchniowe, a dokładniej – hydrofobowość. Często błędnie zakłada się, że cząstki hydrofilne mogą być wydobywane na powierzchnię razem z pianą, jednak w rzeczywistości takie cząstki mają duże powinowactwo do fazy wodnej i pozostają zanurzone, nie tworząc trwałych połączeń z pęcherzykami powietrza. Stąd założenie, że na powierzchni znajdą się cząstki hydrofilne lub silnie hydrofilne, jest niezgodne z fizykochemicznym mechanizmem procesu flotacyjnego. Również myślenie, że są to cząstki o zmieniających się właściwościach, wynika z niezrozumienia roli odczynników flotacyjnych – ich zadaniem jest właśnie nadanie lub wzmocnienie hydrofobowości określonym składnikom urobku. Jeśli nie zostanie osiągnięta odpowiednia hydrofobowość, skuteczność flotacji dramatycznie spada, co przekłada się na niższą wydajność i czystość koncentratu. Typowym błędem jest też utożsamianie pojęcia „hydrofilowy” z każdym minerałem, który występuje w zawiesinie wodnej – podczas gdy tylko te cząstki, które uzyskają hydrofobową powierzchnię, mają szansę zostać wyflotowane. Moim zdaniem zrozumienie tej zależności pozwala uniknąć pułapki nieefektywnego dozowania odczynników oraz błędnej interpretacji wyników kontroli procesu. Dla praktyków najważniejsze jest rozpoznanie, że piana flotacyjna zawsze stanowi koncentrat hydrofobowych (a nie hydrofilnych!) składników – to jest zgodne zarówno z podręcznikami branżowymi, jak i doświadczeniem z zakładów przeróbczych.