Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wybierając inne wartości uziarnienia, łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że większe cząstki mogą zapewnić szybszy przepływ zawiesiny lub lepiej zachować się w gęstych pulpie, ale niestety to nie działa w przypadku flotacji szybkiej miedzi. Przy zagęszczeniu masowym 800 g/dm³, cząstki o średnicy powyżej 0,3 mm, a zwłaszcza te dochodzące do 0,5 mm czy nawet 2,0 mm, mają znacznie gorszą zdolność unoszenia się przez pęcherzyki powietrza. Są zbyt ciężkie i opadają na dno komór flotacyjnych, co prowadzi do strat wartościowego minerału oraz niekontrolowanych przerw w pracy urządzeń. Często spotykam się z opinią, że 0,5 mm to jeszcze nie jest tak dużo, ale literatura branżowa i praktyka zakładów jasno pokazują, iż powyżej 0,3 mm efektywność odzysku metalu gwałtownie maleje. Z kolei zbyt drobne uziarnienie, przykładowo poniżej 0,1 mm, może powodować inne problemy – takie cząstki mają tendencję do pienienia się, tworzenia zawiesin trudnych do opanowania, a także zwiększają zużycie odczynników chemicznych przez większą powierzchnię kontaktu. W polskich i zagranicznych standardach technologicznych podkreśla się, że najkorzystniejsza frakcja dla flotacji szybkiej miedzi przy tym zagęszczeniu to właśnie poniżej 0,3 mm. Założenie, że większe ziarna „też dadzą radę”, to typowy błąd myślowy u tych, którzy nie obserwowali, jak szybko mogą one zostać utracone w odpadach lub wręcz zatkać instalację. Efektywność flotacji opiera się na optymalizacji stosunku powierzchni do masy oraz prędkości unoszenia cząstek, a tego nie osiągniemy przy zbyt grubym uziarnieniu. To właśnie dlatego w praktyce dąży się do odpowiedniego rozdrabniania surowca przed flotacją.