Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W obiegu technologicznym wzbogacania rud miedzi jednym z głównych celów jest możliwie najefektywniejsze wykorzystanie wody procesowej i minimalizowanie jej zużycia oraz zanieczyszczenia środowiska. Myśląc, że sklarowana woda jest kierowana na składowisko odpadów, można wpaść w pułapkę myślenia sprzed kilkudziesięciu lat – wtedy faktycznie jakiekolwiek odpady bywały po prostu wyprowadzane poza zakład, ale obecnie odchodzi się od takich praktyk z powodu ostrych norm środowiskowych i rosnących kosztów uzdatniania. Składowiska odpadów technologicznych przyjmują najczęściej mieszaniny zawiesin oraz osadów, natomiast woda po sklarowaniu jest zbyt cennym medium, by ją marnować. Często można też spotkać się z przekonaniem, że woda sklarowana trafia do zbiorników wyrównawczych – te jednak są raczej buforem, pomagającym zbilansować chwilowe wahania przepływów, ale nie stanowią docelowego miejsca dla tej wody. Jeszcze innym błędem jest założenie, że sklarowana woda miałaby zasilać sieć wodociągową – to bardzo niebezpieczne nieporozumienie, ponieważ ta woda, mimo oczyszczenia mechanicznego, nie spełnia standardów wody pitnej ani przemysłowej poza zakładem. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęstszą przyczyną tych błędnych koncepcji jest zbyt powierzchowne zrozumienie funkcjonowania obiegów wody w przemyśle wydobywczym. Kluczowe tutaj jest to, że zakłady wzbogacania działają w tzw. obiegu zamkniętym wody – po to, by minimalizować zużycie świeżej wody i ograniczyć emisję potencjalnie zanieczyszczonych ścieków do środowiska. W praktyce, każda kropla nadająca się do technologicznego użycia wraca do procesu wzbogacania, co jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi i wymogami ochrony środowiska. Warto więc dobrze rozumieć, jak wygląda rzeczywisty przepływ mediów w takich instalacjach i jak duże znaczenie ma racjonalna gospodarka wodna.