Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wybór nieprawidłowych paliw do opalania suszarek bębnowych może wynikać z mylenia pojęć chemicznych z praktyką przemysłową lub po prostu z braku doświadczenia w pracy z tego typu urządzeniami. Gaz szlachetny, taki jak argon czy hel, to gazy bardzo mało reaktywne, wręcz obojętne, i nie uczestniczą w spalaniu – nie mają też praktycznego zastosowania jako paliwo. Nie daje się ich użyć do uzyskania wymaganej temperatury, co wyklucza ich z zastosowań grzewczych. Dwutlenek węgla, choć bywa wykorzystywany w niektórych procesach technologicznych (np. do chłodzenia czy w instalacjach gaśniczych), nie jest palny, więc nie nadaje się do opalania. Często spotykałem się z błędnym przekonaniem, że obecność CO2 wystarczy by coś ogrzać – to nieporozumienie, bo tu chodzi o produkt spalania, a nie o samo paliwo. Natomiast tlenek siarki, choć gazowy i obecny w niektórych procesach przemysłowych, jest toksyczny, korozyjny i żrący – nie stosuje się go do celów grzewczych, a jego obecność w gazach spalinowych jest wręcz niepożądana z punktu widzenia ochrony środowiska. Typowym paliwem w suszarkach bębnowych jest gaz ziemny, ponieważ umożliwia precyzyjne sterowanie temperaturą, jest efektywny energetycznie, a także spełnia wymagania norm środowiskowych dotyczących emisji. Błędem jest więc utożsamianie pojęcia „gaz” z dowolnym gazem – w praktyce liczy się nie tylko stan skupienia, ale i właściwości chemiczne oraz bezpieczeństwo eksploatacji. Branżowe normy i wytyczne jasno wskazują, że do opalania należy stosować paliwa o przewidywalnych parametrach spalania, a gaz ziemny spełnia te wymogi dużo lepiej niż pozostałe wymienione substancje.