Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wybierając materiał na dysze wylewowe hydrocyklonów, często pojawia się pokusa, by postawić na coś dobrze znanego, taniego albo tylko pozornie odpornego. Polietylen wydaje się praktyczny, bo jest lekki, tani i odporny na korozję, ale zupełnie nie radzi sobie z intensywnym ścieraniem, które występuje przy szybkim przepływie zawiesin mineralnych. Takie dysze bardzo szybko się wycierają, co prowadzi do częstych awarii i wzrostu kosztów serwisowania. Żeliwo, choć rzeczywiście stosuje się w wielu elementach pracujących w ciężkich warunkach, w przypadku hydrocyklonów przegrywa z węglikiem krzemu pod względem odporności na ścieranie. Przy kontakcie z ziarnami mineralnymi nawet specjalnie hartowane żeliwo nie wytrzymuje długo, a do tego jest kruche i podatne na pękanie w razie nagłego uderzenia. Z kolei tlenek glinu, znany jako korund, wykazuje wysoką twardość i bywa używany w niektórych aplikacjach przemysłowych, jednak przy ciągłej pracy z bardzo abrazyjnymi osadami nie dorównuje trwałością węglikowi krzemu. Typowym błędem jest myślenie, że wystarczy po prostu wybrać materiał o wysokiej twardości lub odporności chemicznej – w praktyce liczy się specyficzne połączenie właściwości, czyli bardzo wysoka odporność na dynamiczne ścieranie, szoki termiczne i chemikalia. Węglik krzemu przewyższa tu inne opcje, dlatego jest wykorzystywany zgodnie z dobrymi praktykami inżynierskimi w najbardziej wymagających miejscach. Warto zawsze sprawdzać, jakie warunki panują w danym urządzeniu i nie kierować się wyłącznie ceną czy łatwością obróbki materiału, bo ostatecznie liczy się wydajność i niezawodność urządzenia.