Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wybór tylko jednego rodzaju dodatku chemicznego w procesie klarowania zawiesin prowadzi często do niezadowalających efektów, co pokazuje praktyka w przeróbce mechanicznej kopalin. Zastosowanie wyłącznie flokulantów powoduje, że proces łączenia się drobnych cząstek w większe agregaty jest utrudniony, szczególnie jeśli zawiesina jest stabilna elektrostatycznie – a tak bywa na przykład przy drobnoziarnistych szlamach. Flokulanty działają efektywnie dopiero wtedy, gdy cząstki są już częściowo zneutralizowane – dlatego samo ich dozowanie nie wystarcza, by uzyskać klarowną wodę przelewową w zagęszczaczu. Z kolei poleganie tylko na koagulantach sprawia, że powstają niewielkie skupiska cząstek, które nadal są zbyt małe, żeby mogły szybko opaść i stworzyć wyraźny podział faz. Często prowadzi to do powolnego rozdziału oraz niepotrzebnego zużycia środków chemicznych. W praktyce spotykam się czasem z opiniami, że wystarczą tylko aktywatory albo regulatory – to dość powszechny błąd, bo takie dodatki mają zupełnie inne funkcje, np. wspomaganie reakcji chemicznych czy utrzymywanie określonego pH, lecz nie nadają się do bezpośredniego klarowania zawiesin. Typowy błąd myślowy to przecenianie roli jednego środka chemicznego i niedocenianie synergii działania koagulantów i flokulantów. Nowoczesne podejście, potwierdzone wieloma wdrożeniami przemysłowymi, opiera się na ich łącznym zastosowaniu – właśnie dzięki temu uzyskuje się optymalny efekt klarowania i niskie stężenie zawiesiny w wodzie przelewowej. Warto zawsze analizować realny charakter zawiesiny i w razie potrzeby przeprowadzić testy jarowe, bo różne kopaliny różnie reagują na chemikalia. Prawidłowa identyfikacja i zrozumienie mechanizmów działania poszczególnych środków to podstawa efektywnego, ekonomicznego i zgodnego z wytycznymi branżowymi prowadzenia procesu zagęszczania.