Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wbrew pozorom, podczas flotacji węgla nie wszystkie parametry, które wydają się ważne dla końcowych właściwości produktu, rzeczywiście podlegają bezpośredniej kontroli w samym procesie flotacji. Można by pomyśleć, że zawartość wilgoci powinna być monitorowana, bo przecież wpływa na transport czy magazynowanie – jednak w praktyce wilgoć kontroluje się raczej po zakończeniu procesu, głównie na etapie suszenia. Temperatura spalania natomiast w ogóle nie jest parametrem technologicznym w przeróbce mechanicznej węgla, lecz wynika z właściwości chemicznych i fizycznych samego węgla – jej pomiar jest istotny np. dla operatorów kotłów, ale nie dla osób zajmujących się flotacją. Procentowa zawartość azotu również nie jest parametrem sterującym podczas flotacji – analizuje się ją raczej pod kątem wpływu na środowisko lub jakość paliwa, lecz nie w celu kontroli procesu wzbogacania. W praktyce powszechnym błędem jest mylenie parametrów końcowych produktu z tymi, które faktycznie wykorzystuje się do bieżącej kontroli i optymalizacji procesu. Flotacja skupia się na rozdziale składników na podstawie różnic w hydrofilowości i hydrofobowości, a jej efektywność określa się przez analizę zawartości popiołu w koncentracie i odpadzie flotacyjnym. Tylko dokładna kontrola tego wskaźnika pozwala operatorom na natychmiastową reakcję i utrzymanie wymaganej jakości produktu, zgodnie z branżowymi standardami. Moim zdaniem, żeby dobrze rozumieć flotację, trzeba rozróżnić parametry związane z eksploatacją urządzeń i kontroli jakości, od tych, które dotyczą końcowego zastosowania węgla. To właśnie zawartość popiołu jest realnym wskaźnikiem skuteczności flotacji i podlega stałemu monitorowaniu.