Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wiele osób intuicyjnie zakłada, że skoro w procesach przeróbczych używa się różnych minerałów, np. kaolinu lub dolomitu, to mogą one służyć jako obciążniki cieczy ciężkiej. Jednak jest to błąd wynikający z nieznajomości podstawowych właściwości tych surowców i zasad procesu wzbogacania. Kaolin, choć powszechny w przemyśle ceramicznym i jako składnik materiałów ogniotrwałych, charakteryzuje się bardzo niską gęstością, przez co nie nadaje się do zwiększania ciężaru objętościowego cieczy rozdzielającej – po prostu nie byłby w stanie „przytłoczyć” skały płonnej. Podobnie jest z dolomitem – choć to minerał nieco cięższy, to wciąż nie osiąga parametrów wymaganych w profesjonalnych cieczach ciężkich. Chalkopiryt natomiast jest rudą miedzi i stosuje się go w zupełnie innych procesach, najczęściej flotacyjnych w górnictwie miedzi. Typowym błędem jest także mylenie procesu flotacji z separacją w cieczach ciężkich – w tym drugim przypadku liczy się precyzyjne ustawienie gęstości cieczy, a do tego potrzeba substancji o bardzo wysokiej masie właściwej, właśnie takich jak magnetyt. Branżowe standardy jasno wskazują na wykorzystanie magnetytu jako najlepszego kompromisu pomiędzy kosztem, efektywnością, możliwością recyrkulacji i bezpieczeństwem. Wybór innych minerałów prowadziłby do znacznych strat węgla w odpadach albo do niekontrolowanego zanieczyszczania koncentratów. Dobrze jest pamiętać, że w technologiach przeróbki stosuje się rozwiązania sprawdzone i zgodne z wymaganiami jakościowymi rynku – i tutaj magnetyt zdecydowanie góruje.