Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wielu osobom myli się klasyfikacja ziaren podczas przesiewania, bo na pierwszy rzut oka terminy takie jak nadziarno czy podziarno wydają się dość intuicyjne. Nadziarno to te cząstki, które są wyraźnie większe od oczek sita – po prostu nie przechodzą przez nie i zostają na powierzchni. Podziarno, odwrotnie, to wszystko, co jest mniejsze od rozmiaru podziałowego – swobodnie przelatuje przez oczka i trafia do dalszej obróbki (albo odrzutu). Zdarza się, że ktoś wskazuje nadziarno lub podziarno jako odpowiedź, bo skupia się tylko na efekcie końcowym procesu, zapominając o specyficznych trudnościach ziarna o wymiarach bliskich podziałowi. No i jeszcze ziarno pośrednie – to określenie bywa używane do opisania frakcji pomiędzy nadziarnem a podziarnem, ale nie oddaje specyfiki problemu, z jakim mamy do czynienia przy ziarnach trudnych. W praktyce, gdy ziarno jest niemal równe oczkom sita, jego zachowanie jest nieprzewidywalne: raz przeleci, raz nie, czasem się zawiesi w otworze. To właśnie ziarno trudne, którego obecność mocno obniża sprawność przesiewania. W branży mówi się nawet, że skuteczne radzenie sobie z ziarnem trudnym to sztuka, a nie tylko matematyka. Pominięcie tej kategorii powoduje, że proces staje się nieefektywny i trudny do kontroli. Dobre praktyki wymagają więc, żeby już na etapie planowania procesu technologicznego przewidzieć udział ziaren trudnych i odpowiednio dobrać parametry pracy maszyn przesiewających. Zignorowanie tej frakcji to typowy błąd myślowy prowadzący do problemów z jakością i wydajnością.