Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W praktyce przemysłowej, zwłaszcza w szeroko rozumianych procesach przeróbki mechanicznej kopalin, czasami pojawia się przekonanie, że należy w wodzie obiegowej kontrolować takie parametry, jak zawartość siarki, tlenków azotu czy tlenku węgla. Takie podejście wynika często z mylenia specyfiki pomiarów środowiskowych dotyczących np. powietrza odlotowego lub gazów procesowych z wymaganiami dotyczącymi samego obiegu wodnego. Faktycznie, tlenki azotu (NOx) i tlenek węgla (CO) to typowe wskaźniki emisji gazów spalinowych, a nie parametrów wody. Z kolei zawartość siarki bada się zwykle w kontekście składu surowca lub produktów spalania, ale nie w samych wodach technologicznych. Typowym błędem jest przenoszenie doświadczeń z innych gałęzi przemysłu, np. energetycznego, gdzie monitoruje się te związki w spalinach, na tematykę obiegu wodnego. Tymczasem zasolenie w wodach obiegowych jest kluczowe, bo zbyt wysoka ilość rozpuszczonych soli mineralnych prowadzi do osadzania się kamienia, korozji elementów instalacji, a nawet zakłóceń w pracy reagentów flotacyjnych i procesów oczyszczania. Odpowiednia kontrola tego parametru gwarantuje zgodność ze standardami jakości oraz eliminuje ryzyko awarii technologicznych. Zawartość siarki, tlenków azotu i tlenku węgla w wodzie obiegowej praktycznie nie jest badana, bo nie stanowią one zagrożenia ani dla procesu, ani dla urządzeń w taki sposób, jak robi to wysokie zasolenie. W skrócie – skupienie się na tych parametrach to nieporozumienie wynikające ze złego rozpoznania zagadnienia branżowego.