Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Warto dokładniej przyjrzeć się temu, jakie frakcje ziaren najskuteczniej są odwadniane na sitach łukowych. Wbrew pozorom, zbyt duże ziarna, np. powyżej 40 mm, nie są efektywnie oddzielane przez tego typu urządzenia, bo ich masa oraz rozmiar powodują, że nie układają się równomiernie na powierzchni sita – często wręcz mogą blokować przepływ wody lub zsuwać się z powierzchni, nie dając porządnego efektu odwodnienia. Z drugiej strony, bardzo drobne ziarna – rzędu 0–1 mm – mają tendencję do przechodzenia przez otwory sitowe razem z wodą, szczególnie jeżeli nie zastosujemy dodatkowego sprzętu, jak hydrocyklony czy prasy filtracyjne. Typowym błędem jest zakładanie, że sita łukowe działają uniwersalnie dla każdej granulacji, podczas gdy w rzeczywistości ich konstrukcja i działanie są zoptymalizowane właśnie pod średnie frakcje, czyli 10–31 mm. Taka specyfikacja wynika z wymogów technologicznych oraz z praktycznych doświadczeń zakładów przeróbczych – tam, gdzie próbowano odwodnić większe lub mniejsze ziarna, kończyło się to spadkiem wydajności, większym zużyciem maszyn lub stratami materiału. Spotyka się mylne przekonanie, że wystarczy zmienić rozmiar oczek w sicie i wszystko zadziała, ale to tak nie działa – geometria sita łukowego, jego nachylenie i system odprowadzania wody są ściśle powiązane z przeznaczonym dla niego zakresem uziarnienia. Z mojego punktu widzenia, warto pamiętać, że dobór odpowiedniej metody odwodnienia to nie tylko kwestia teoretyczna, ale i praktyczna – jeśli nie trzymamy się zalecanych zakresów, wpada się w błędne koło awarii, strat i przestojów w produkcji.