W wyniku przesiania nadawy na przesiewaczu sitowym dwupokładowym
To jest dokładnie to, czego oczekuje się po zrozumieniu zasady działania przesiewacza sitowego dwupokładowego. Taki przesiewacz ma dwa pokłady sit, czyli dwa różne poziomy o określonej wielkości oczek. Materiał wsadowy trafia na górne sito, gdzie zostaje oddzielona najgrubsza frakcja, która nie przechodzi przez oczka – to tzw. nadziarno. To, co przeleci przez górne sito, trafia na drugie, niższe sito, które jest drobniejsze. Tam z kolei zostaje zatrzymana kolejne, średnia frakcja (przez niektorych nazywana podziarnem z pierwszego, a nadziarnem z drugiego pokładu), a najdrobniejsze ziarna przechodzą przez oba sita i trafiają na sam dół jako podziarno. Ostatecznie więc zawsze powstają trzy klasy ziarnowe: nadziarno z pierwszego pokładu, nadziarno z drugiego pokładu (czyli środkowa frakcja) oraz podziarno z drugiego pokładu. Sprawdza się to w praktyce na każdym nowoczesnym zakładzie przeróbczym, bo taki układ pozwala na bardzo efektywną segregację materiału i minimalizuje straty sortymentów. Moim zdaniem każdy, kto choć raz był na hali przeróbczej czy prowadził kontrolę uziarnienia, od razu to zauważy. Takie rozwiązanie jest też zalecane przez producentów przesiewaczy i opisane w literaturze branżowej – warto, jeśli się interesujesz, spojrzeć choćby do podręcznika R. Kleszczyńskiego. W praktyce bardzo często później każda z tych frakcji trafia do dalszych procesów: grube do kruszenia, średnie do kontroli jakości, drobne czasem nawet do flotacji. To podstawa całego procesu klasyfikacji mechanicznej.
W tej sytuacji kluczowe jest dobre zrozumienie konstrukcji oraz funkcji przesiewacza dwupokładowego. Czasami można się pomylić, myśląc, że dwa pokłady oznaczają dwie frakcje – to dość powszechny błąd, zwłaszcza u osób, które nie miały okazji zobaczyć przesiewacza w pracy albo opierają się tylko na uproszczonych rysunkach schematycznych. Prawda jest jednak taka, że liczba frakcji uzyskanych po przesiewaniu to zawsze liczba pokładów plus jeden – to wynika bezpośrednio z zasady działania urządzenia. W przypadku dwóch pokładów powstają trzy frakcje: najgrubsza zostaje na górnym sicie (nadziarno), średnia zatrzymuje się na dolnym pokładzie (środkowa frakcja, często trochę ignorowana w uproszczonych schematach), a najdrobniejsza przelatuje przez oba sita (podziarno). Odpowiedzi sugerujące dwie, cztery lub nawet pięć frakcji wynikają najczęściej z niezrozumienia tego, jak materiał rozdziela się na kolejnych etapach przesiewania. Bywa, że ktoś myśli, że liczba frakcji to zawsze liczba sit, bo skupia się tylko na przesiewaniu na jednym poziomie. Z kolei pomysł, że przesiewacz dwupokładowy może dawać cztery lub pięć klas ziarnowych, bierze się chyba z mylenia przesiewania z klasyfikacją hydrauliczną albo z nierealistycznych oczekiwań co do możliwości urządzenia – w rzeczywistości liczba uzyskanych klas jest ściśle związana z budową przesiewacza i nie da się jej dowolnie zwiększyć bez wprowadzenia kolejnych pokładów. To częsty błąd w myśleniu, zwłaszcza gdy ktoś nie odróżnia pracy pojedynczego przesiewacza od układu kilku urządzeń połączonych szeregowo. Warto zawsze pamiętać o tej prostej zasadzie: liczba frakcji = liczba pokładów + 1. To ułatwia projektowanie procesu i pozwala lepiej kontrolować jakość produktu.