Wzbogacalnik DISA to urządzenie typowo stosowane w przeróbce mechanicznej węgla, gdzie szczególnie ważne jest oddzielenie koncentratu węglowego od skały płonnej i innych domieszek. W tego typu wzbogacalnikach, które pracują na zasadzie grawitacyjnej separacji w cieczy, pływający koncentrat jest wygarniany za pomocą wyganiacza łapowego. To rozwiązanie nie jest przypadkowe – łapowy wyganiacz pozwala na bardzo delikatne, a jednocześnie skuteczne usuwanie warstwy koncentratu z powierzchni cieczy. Jest to szczególnie ważne, bo zbyt agresywne metody mogłyby rozbijać cieńszą warstwę koncentratu lub powodować jego zanieczyszczanie podścieliskiem. Z mojego doświadczenia wynika, że wyganiacz łapowy sprawdza się świetnie tam, gdzie liczy się stabilność pracy i powtarzalność składu koncentratu – nie tylko w dużych zakładach, ale i mniejszych liniach sortowniczych. Takie podejście jest zgodne z dobrą praktyką branżową i zaleceniami producentów urządzeń – np. w instrukcjach obsługi czy materiałach szkoleniowych zawsze podkreśla się znaczenie delikatnego wygarniania. Często spotykam się z pytaniem, dlaczego nie stosuje się tam innych rozwiązań, ale wystarczy porównać efekty pracy – wyganiacz łapowy pozwala na osiągnięcie bardzo dobrej jakości produktu finalnego. Przy okazji warto dodać, że obsługa i regulacja wyganiacza łapowego są relatywnie proste, a jego elementy łatwo dostępne eksploatacyjnie. W praktyce codziennej zakładu wymiana czy czyszczenie tego wyganiacza nie przysparza szczególnych trudności.
Wzbogacalnik DISA to urządzenie, które przez wiele lat zyskało uznanie w branży przeróbki mechanicznej węgla, głównie ze względu na swoją skuteczność w rozdziale frakcji pływających i tonących. Wśród osób mniej doświadczonych pojawia się czasem błędne przekonanie, że do wygarniania koncentratu pływającego można zastosować uniwersalne rozwiązania mechaniczne, takie jak krążniki czy nawet cały układ nośny. Tymczasem krążniki to elementy typowe dla transportu taśmowego – ich zadaniem jest podtrzymywanie taśmy przenośnikowej, a nie fizyczne oddzielanie warstw produktu pływającego na powierzchni cieczy. Z kolei 'układ nośny' to pojęcie na tyle ogólne i szerokie, że nie odnosi się bezpośrednio do mechanizmów wygarniania w środowisku wodnym; raczej dotyczy on konstrukcji wsporczych urządzeń, rzadko samego procesu technologicznego. Często spotykam się też z przekonaniem, że koło wygarniające sprawdzi się wszędzie, gdzie trzeba coś z powierzchni zbierać – jednak w DISA zastosowanie koła wygarniającego nie pozwalałoby na odpowiednio selektywne i delikatne oddzielanie koncentratu, który wymaga stabilnej, spokojnej pracy, żeby nie zakłócić rozdziału faz. Największym ryzykiem przy stosowaniu nieodpowiednich elementów jest pogorszenie jakości koncentratu – poprzez mieszanie z domieszkami lub fragmentami skały płonnej. Odpowiedź wskazująca na wyganiacz łapowy jest prawidłowa, bo właśnie ten mechanizm został zaprojektowany z myślą o tego typu zadaniach. Moim zdaniem błędne skojarzenia wynikają często z nieznajomości specyfiki pracy w środowisku wodnym i zasad działania urządzeń flotacyjnych lub wzbogacalników grawitacyjnych. Standardy branżowe i praktyka zakładowa jasno wskazują, że każda maszyna ma swoje optymalne zastosowanie – w przypadku DISA tylko wyganiacz łapowy gwarantuje uzyskanie koncentratu o najlepszych parametrach jakościowych.