Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W praktyce wzbogacanie węgla kamiennego jest procesem dość specyficznym i wymaga takiego doboru metod, który uwzględnia fizyczne właściwości zarówno węgla, jak i skały płonnej. Wskazanie separatorów magnetycznych czy elektrycznych przy wzbogacaniu węgla nie jest uzasadnione technologicznie. Owszem, separatory magnetyczne są świetne do usuwania domieszek żelazistych z rud metali, ale w przypadku węgla kamiennego ich użycie jest marginalne albo wręcz zbędne, bo zarówno węgiel, jak i towarzyszące mu skały płonne nie wykazują dostatecznych różnic magnetycznych. Podobnie jest z separatorami elektrycznymi—one są stosowane tam, gdzie różnice przewodnictwa elektrycznego pozwalają na rozdział, a przy węglu to po prostu nie działa efektywnie. Maszyny flotacyjne rzeczywiście mają zastosowanie, ale występujące solo w zestawieniu z separatorami wskazuje raczej na nieporozumienie co do istoty procesu. Osadzarki pulsacyjne i wzbogacalniki DISA natomiast są podstawą wzbogacania frakcji grubo- i średnioziarnistych, co jest zgodne z polskimi i światowymi standardami branżowymi. Typowym błędem jest też zakładanie, że skoro dane urządzenie stosuje się w przemyśle mineralnym, to musi się nadawać do każdego rodzaju kopaliny—niestety, technologia przeróbki węgla rządzi się swoimi prawami. Wybór nieoptymalnych urządzeń prowadzi do strat surowca, większego zużycia energii i niespełnienia norm jakości, co w praktyce mogłoby skutkować odrzutem produktu przez odbiorców, np. energetykę zawodową. Warto pamiętać, że w polskich zakładach górniczych od lat stawia się na flotację, wzbogacalniki DISA i osadzarki pulsacyjne, bo one po prostu najlepiej radzą sobie z zanieczyszczeniami obecnymi w węglu kamiennym. Takie podejście to nie tylko tradycja, ale i wynik wieloletnich testów i optymalizacji produkcji.