Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wzbogacanie węgla koksującego o wymiarze poniżej 1 mm to proces, który wymaga precyzyjnego podejścia i dobrania odpowiedniej technologii. Często można spotkać się z błędnym przekonaniem, że metody takie jak separacja grawitacyjna czy fluidyzacja dają radę przy drobnych frakcjach, ale niestety rzeczywistość przemysłowa jest bardziej wymagająca. Metoda grawitacyjna sprawdza się głównie przy grubszych ziarnach, gdzie różnice w gęstości umożliwiają skuteczną separację, natomiast dla frakcji poniżej 1 mm skuteczność gwałtownie spada – ziarna zaczynają się zachowywać bardziej jak zawiesina niż materiał dający się łatwo rozdzielić. Fluidyzacja, choć bywa stosowana przy pewnych rodzajach przeróbki, nie jest popularna do wzbogacania węgla koksującego – raczej pomaga przy suszeniu lub mieszaniu, a nie oddzielaniu ziaren o podobnych właściwościach. „Metoda specjalna” to ogólnik, który nie wskazuje konkretnej, sprawdzonej technologii – w rzeczywistości w branży nie funkcjonuje taki termin jako osobna metoda wzbogacania, co może wynikać z mylących źródeł lub niedokładnych opisów w podręcznikach. Typowym błędem jest też sugerowanie się nazwami atrakcyjnymi marketingowo, które nie mają technicznego pokrycia. Z mojej perspektywy, właściwy dobór technologii musi wynikać z rzeczywistych właściwości materiału oraz sprawdzonych praktyk – a dla drobnoustroju ziaren o uziarnieniu poniżej 1 mm najlepsze efekty daje flotacja, bo wykorzystuje różnice zwilżalności i pozwala bardzo precyzyjnie wyselekcjonować wartościowy węgiel. Przemysł górniczy od dawna opiera się na tej metodzie, co wynika nie tylko z tradycji, ale i z realnej skuteczności potwierdzonej w dużych zakładach przeróbczych.