Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Współczynnik przeswitu sita to taki dość podstawowy parametr technologiczny, ale mimo to wielu myli się przy jego interpretacji. W tym przypadku błędem jest sugerowanie się wyłącznie wielkością powierzchni otworów lub powierzchni całkowitej, bez dokładnego sprawdzenia relacji między nimi. Często pojawia się pułapka myślowa, że większa liczba otworów lub mniejsza powierzchnia całkowita od razu przekłada się na „najmniejsze przeswity”, co nie jest prawdą. Kluczowe jest tu porównanie proporcji – współczynnik przeswitu p to zawsze Fo podzielone przez Fs. Kierując się bezpośrednio danymi liczbowymi, można łatwo przegapić, że np. 4 m² otworów na 10 m² całego sita daje p = 0,4 (czyli aż 40% powierzchni to otwory), a 3 m² na 6 m² to 0,5 (czyli jeszcze więcej). Przy wyborze sita do aplikacji technologicznych, gdzie wymagana jest minimalizacja przesiewu, należy szukać sytuacji, gdzie stosunek Fo do Fs jest najniższy – co oznacza, że większość sita jest „zamknięta”, a nie „otwarta”. Przeskalowanie tych proporcji potrafi całkowicie zmienić efektywność procesu, a niewłaściwy wybór prowadzi do strat materiałowych lub niepotrzebnego przeciążenia maszyn. Z praktyki wiem, że takie pomyłki zdarzają się nawet osobom z doświadczeniem – zwłaszcza, gdy pośpiech lub przyzwyczajenie wezmą górę nad dokładnym przeliczeniem. Warto zawsze na spokojnie wyliczyć przeswit, bo pomaga to uniknąć błędnego doboru sita i problemów w dalszej eksploatacji urządzeń. Porównując wszystkie możliwości z pytania, tylko wariant z Fo = 5 m² i Fs = 20 m² daje najmniejszą wartość p, czyli dokładnie taki efekt, o który chodziło w zadaniu.