Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Często pojawia się przekonanie, że muły po zagęszczaniu mogą mieć większą wielkość ziaren, na przykład 2-10 mm czy nawet 8-50 mm. To jednak nie zgadza się z rzeczywistością procesów przeróbczych. Frakcje o takich rozmiarach zalicza się raczej do piasków, żwirów czy innych grubych ziaren, a nie do mułów. W praktyce technicznej i zgodnie z normami branżowymi, np. PN-ISO 8833, muły definiuje się jako cząstki o bardzo małym rozmiarze – dokładnie w zakresie 0-1 mm. Te większe wartości biorą się najczęściej z nieprecyzyjnego rozumienia procesu zagęszczania lub z uproszczonego podejścia do klasyfikacji produktów przeróbki. Muły powstają podczas intensywnego rozdrabniania kopalin, a proces zagęszczania polega na oddzielaniu części stałej (bardzo drobnych ziaren) od wody. Stąd, jeśli miałbyś do czynienia z ziarnami o wielkości powyżej 1 mm, trudno byłoby je nazwać mułami – raczej należałoby je sklasyfikować jako piaski drobne. Typowym błędem jest też utożsamianie procesu zagęszczania z jakimkolwiek przesiewaniem lub rozdrabnianiem, gdy w rzeczywistości to inna operacja – polega na usunięciu nadmiaru wody z zawiesiny mułowej. Z mojego doświadczenia wynika, że takie nieścisłości pojawiają się, gdy brakuje praktycznego kontaktu z urządzeniami przeróbczymi lub gdy nie zna się dokładnie norm definiujących granice uziarnienia. Warto pamiętać, że poprawna klasyfikacja frakcji ma ogromne znaczenie dla dalszych procesów, zwłaszcza w kontekście efektywności odwadniania, flotacji czy nawet samego transportu produktów przeróbki.