Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wybór nieprawidłowej metody klarowania wód popłuczkowych po przeróbce węgla wynika często z mylącej analogii do innych etapów procesu lub niewłaściwego rozumienia funkcji poszczególnych urządzeń. Sita łukowe są bardzo przydatne, ale głównie do wstępnego przesiewania i oddzielania większych cząstek stałych z zawiesin, a nie do klarowania drobnej zawiesiny, która pozostaje w wodzie popłuczkowej. Ich konstrukcja pozwala na mechaniczną separację, lecz przy cząstkach mniejszych niż 0,2 mm skuteczność drastycznie spada. Filtry próżniowe natomiast sprawdzają się przy końcowym zagęszczaniu koncentratów lub odwadnianiu szlamów, gdzie wymagane jest osiągnięcie specyficznej wilgotności produktu. Jednak dla dużych objętości wody zawierającej bardzo drobne zawiesiny są zbyt kosztowne i trudne w utrzymaniu, poza tym nie pozwalają na szybkie oczyszczenie takiej ilości wody, jakiej wymaga typowy zakład przeróbczy. Rozmywacze korytowe są natomiast używane raczej do płukania węgla lub rozdzielania granulacji, a nie do klarowania wód popłuczkowych. Typowym błędem jest skupienie się na urządzeniach, które dobrze radzą sobie z grubą frakcją, natomiast klarowanie wymaga efektywnego oddzielenia najdrobniejszych cząstek zawieszonych – a to zapewniają właśnie osadniki stożkowe. Praktyka przemysłowa oraz normy branżowe jednoznacznie potwierdzają, że tylko one pozwalają na skuteczne oczyszczenie wody przy dużych przepływach i minimalizację strat wody procesowej. Moim zdaniem warto zapamiętać, że każde z tych urządzeń ma swoje specyficzne zastosowanie w schemacie przeróbki węgla, ale do klarowania wody popłuczkowej stosuje się głównie osadniki stożkowe.