Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Jednostki używane przy wskaźniku ChZT potrafią zmylić wielu. Często spotyka się mylenie miligramów z decymetrami sześciennymi lub stosowanie jednostek odnoszących się do masy, jak Mg (megagram, czyli tona), zamiast właściwej objętości. Pojawia się też pokusa, żeby używać dm³ O₂ – najpewniej dlatego, że w analizach czasem mierzy się objętość gazów. Jednak w nowoczesnych analizach chemicznych ChZT, zgodnie z normami branżowymi (np. PN-ISO 6060), przelicza się zapotrzebowanie tlenu ściśle na miligramy O₂ przypadające na jeden decymetr sześcienny wody. Użycie innych jednostek, jak mg O₂/Mg, sugeruje ocenę zapotrzebowania na tlen w stosunku do całkowitej masy ścieków, co nie znajduje zastosowania w pomiarach laboratoryjnych i powoduje błędną interpretację wyników. Wprowadza to zamieszanie, bo istotą ChZT jest określenie, ile tlenu potrzeba na utlenienie zanieczyszczeń w konkretnym litrażu, nie w tonie czy innym przeliczniku masowym. Z kolei stosowanie dm³ O₂/dm³ mogłoby być mylące – taka jednostka byłaby nielogiczna, bo odnosiłaby się do objętości tlenu gazowego, a nie do ilości chemicznie związanego tlenu potrzebnego do utlenienia zanieczyszczeń. To typowy błąd wynikający z nieprecyzyjnego rozróżnienia między objętością gazu a masą substancji – a w analizie środowiskowej liczy się konkretna, precyzyjna masa, nie objętość. Praktyka laboratoryjna i interpretacja przepisów jasno wskazują, że zawsze operujemy jednostką mg O₂/dm³ – wszystko inne może prowadzić do poważnych nieporozumień w analizach środowiskowych i raportach.