Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W praktyce przeróbki rud cynku i ołowiu, wybór odpowiedniego urządzenia do wstępnego rozdrabniania ma kluczowe znaczenie dla dalszej efektywności całego ciągu technologicznego. Wiele osób intuicyjnie wskazuje młyn kulowy lub prętowy, bo to w końcu urządzenia rozdrabniające, ale trzeba pamiętać, że ich zastosowanie ma sens dopiero na kolejnych etapach, kiedy materiał jest już wstępnie skruszony – młyny służą raczej do przemiału na drobną frakcję, a nie do pierwszego, grubszego rozdrabniania. Młyn kulowy rozdrabnia przez toczenie i zderzenia kul, a prętowy przez ścieranie – oba zużywają dużo energii przy twardych i dużych bryłach, co jest nieopłacalne. Kruszarka walcowa natomiast jest dobra przy miękkich lub średniotwardych materiałach, gdzie zależy nam na uzyskaniu produktu o bardzo drobnej frakcji, ale ona nie radzi sobie dobrze ze zbyt twardymi czy dużymi kawałkami, jakie występują w rudach cynku czy ołowiu po wydobyciu. Typowym błędem jest też mylenie kolejności procesów: najpierw stosuje się kruszarki (w tym stożkowe), które łamią duże bryły na mniejsze, dopiero potem młyny, które mielą materiał do pożądanej miałkości. Wbrew pozorom, pominięcie kruszenia stożkowego prowadzi do szybszego zużycia młynów, większego zapylenia i niepotrzebnych kosztów. Standardy górnicze i zalecenia producentów maszyn jasno określają: prawidłowe wstępne rozdrabnianie rud twardych należy przeprowadzać przy użyciu kruszarek stożkowych – ta sekwencja sprawdza się od lat w praktyce.