Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W zagadnieniu wzbogacania grawitacyjnego w osadzarkach nietrudno pogubić się wśród różnych cech ziaren mineralnych, które potencjalnie mogłyby wpływać na ich zachowanie podczas separacji. Często spotyka się przekonanie, że podatność magnetyczna czy hydrofobowość mają znaczenie w takich procesach – to jednak typowy błąd wynikający z mylenia metod separacji. Podatność magnetyczna jest kluczowa w separatorach magnetycznych, gdzie oddziaływanie pola magnetycznego pozwala odróżnić minerały ferromagnetyczne od niemagnetycznych. Hydrofobowość z kolei odgrywa podstawową rolę w procesach flotacji, gdzie dzięki dodatkom odpowiednich reagentów jedne ziarna przyczepiają się do pęcherzyków powietrza i wypływają na powierzchnię. W osadzarkach nie używa się ani magnesów, ani środków flotacyjnych – liczy się wyłącznie fizyczna właściwość, jaką jest gęstość. Część osób sądzi też, że wyłącznie wielkość ziaren decyduje o ich szybkości opadania. Owszem, wielkość ma znaczenie, ale tylko w połączeniu z gęstością – dwa ziarna tej samej wielkości, ale o różnej gęstości, będą opadać z różną prędkością, bo zgodnie z prawem Stokesa to właśnie gęstość względna rządzi prędkością opadania. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęstszy błąd to skupianie się wyłącznie na rozmiarze lub właściwościach magnetycznych bez zrozumienia, że grawitacja „widzi” różnice masy właściwej, a nie podatność na magnes czy wodę. Dlatego w osadzarkach szkolnych i przemysłowych, niezależnie od automatyzacji, zawsze bazujemy na różnicy gęstości – to podstawa efektywnego rozdzielania minerałów.