Osadzarka miałoowa to faktycznie podstawowe urządzenie wykorzystywane do wzbogacania węgla kamiennego o uziarnieniu 0,5–20 mm. W praktyce górniczej i przeróbczej, właśnie w tym zakresie ziarnistości najczęściej stosuje się osadzarki, bo umożliwiają one skuteczne rozdzielenie ziaren węgla od skały płonnej na zasadzie różnicy gęstości. Moim zdaniem to całkiem logiczne – węgiel jest lżejszy i wypływa do góry, a ziarna skały, cięższe, opadają na dno. Zresztą, na wielu zakładach przeróbczych osadzarki miałoowe można spotkać praktycznie na każdym „zakręcie” linii technologicznej. Standardy branżowe mówią wręcz jasno: dla tego typu sortymentu surowca to rozwiązanie najbardziej wydajne i ekonomiczne. Na dodatek, osadzarki pozwalają uzyskać bardzo dobrą selektywność procesu, nawet jeśli wsad jest zanieczyszczony lub zawiera mieszane frakcje. W wielu przypadkach wykorzystuje się je w połączeniu z innymi maszynami, np. przesiewaczami bębnowymi czy hydrocyklonami. Z mojego doświadczenia wynika, że odpowiednie ustawienie parametrów pracy osadzarki, np. natężenia powietrza i częstotliwości pulsacji, decyduje o efektywności rozdziału. To podstawa w nowoczesnej przeróbce mechanicznej węgla, więc warto zapamiętać, do jakich frakcji najlepiej się ją stosuje.
Wzbogacanie węgla kamiennego o uziarnieniu 0,5–20 mm wymaga specyficznych urządzeń, które uwzględniają zarówno granulację, jak i właściwości fizyczne surowca. Często pojawia się mylne przekonanie, że flotowniki pneumomechaniczne są uniwersalne – tymczasem stosuje się je głównie do najdrobniejszych frakcji, zazwyczaj poniżej 0,5 mm, ponieważ w takich urządzeniach skutecznie oddziela się węgiel od skały płonnej na zasadzie różnicy właściwości powierzchniowych, a nie gęstości. Separator magnetyczny natomiast wykorzystuje się do rozdziału materiałów o różnych właściwościach magnetycznych, przede wszystkim w przypadku rud żelaza czy usuwania zanieczyszczeń metalicznych, a nie do wzbogacania węgla, który sam w sobie jest niemagnetyczny – osobiście spotkałem się z tym błędem nie raz na praktykach. Wzbogacalnik DISA to urządzenie przeznaczone do rozdziału mieszanin o bardzo drobnych ziarnach, gdzie różnice w gęstości są niewielkie i wymagają szczególnie precyzyjnych warunków rozdziału – węgiel w tym zakresie uziarnienia rzadko trafia do DISY. Największy problem w tych błędnych odpowiedziach to zbytnie uogólnienie działania maszyn albo kierowanie się nazwą, a nie realnymi właściwościami procesu. Osadzarka miałoowa właśnie dlatego jest standardem, że zapewnia najlepsze efekty separacji dla tego konkretnego zakresu ziarnistości węgla. Warto zwracać uwagę na dobór urządzenia do konkretnego zadania technologicznego – to podstawa profesjonalnego podejścia w przeróbce mechanicznej.