Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Próba wybrania innej krzywej niż numer 4 wynika zazwyczaj z mylnego rozumienia pojęcia selektywności flotacji. Selektywność to zdolność procesu do wyodrębnienia pożądanej fazy (tu: miedzi) przy minimalnym przechodzeniu niepożądanych składników do koncentratu. W praktyce przemysłowej selektywność ocenia się porównując krzywą uzysku miedzi w koncentracie do uzysku składników niepożądanych w odpadzie. Im bardziej krzywa zbliżona jest do linii idealnego wzbogacania (u góry wykresu), tym lepiej – bo odpady są czyste, a koncentrat bogaty. Krzywe oznaczone numerami 1, 2 i 3 leżą znacznie dalej od tej idealnej linii – to znaczy, że do koncentratu przedostaje się więcej obcych składników, albo w odpadzie zostaje za dużo miedzi. W rzeczywistych warunkach oznacza to większe straty surowca albo wyższe koszty oczyszczania. Typowym błędem jest myślenie, że wystarczy patrzeć tylko na wzrost uzysku miedzi, ale nie bierze się pod uwagę, ile niepożądanych składników trafia razem z nią. Wzbogacanie ma sens wtedy, gdy nie tylko zbieramy cenną frakcję, ale robimy to jak najczyściej – to wymusza właśnie pojęcie selektywności. Branżowe standardy wręcz wymagają, by każda instalacja była oceniana właśnie na podstawie takich wykresów. Dobre praktyki technologiczne nakazują, by dążyć do wyników zbliżonych do krzywej 4, a nie zadawalać się połowicznymi efektami widocznymi przy krzywych 1, 2 czy 3. Warto więc za każdym razem dokładnie przeanalizować kształt krzywej i nie sugerować się tylko jednym parametrem, bo to prowadzi do kosztownych błędów procesowych.