Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Moim zdaniem, wybór metody oczyszczania odpadów z piasków szklarskich z użyciem hydrometalurgii, metod elektrycznych czy biologicznych wynika często z błędnego założenia, że wszystkie metody nowoczesne są równie skuteczne w usuwaniu zanieczyszczeń mineralnych. Hydrometalurgia, czyli wykorzystanie procesów wodnych i reakcji chemicznych do ekstrahowania metali, sprawdza się np. przy rudach metali nieżelaznych, ale w przypadku piasków szklarskich jest niepraktyczna i kosztowna – nikt nie rozpuszcza żelaza czy minerałów barwiących w kwasach tylko po to, by je oddzielić. Z kolei separacja elektryczna opiera się na różnicy przewodnictwa i ładunkach cząstek, ale minerały barwiące w piasku szklarskim bardzo rzadko różnią się w znaczącym stopniu przewodnictwem elektrycznym od samego kwarcu. Praktyka pokazuje, że uzysk efektywnej separacji elektrycznej jest w tym przypadku znikomy – to raczej rozwiązanie dla rozdziału minerałów siarczkowych czy węglanowych. Biologiczne metody oczyszczania, chociaż coraz popularniejsze w niektórych dziedzinach rekultywacji środowiska lub oczyszczania ścieków, nie mają zastosowania w przypadku technicznego oczyszczania piasków, bo procesy biologiczne są zbyt wolne i mało selektywne – bakterie czy rośliny nie poradzą sobie z trwałymi minerałami żelazistymi. W praktyce, separacja magnetyczna jest nie tylko najbardziej efektywna, ale też najmniej inwazyjna i najlepiej sprawdzona. Warto o tym pamiętać, by nie popełniać podstawowych błędów przy analizie technologii oczyszczania.