Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wielu uczniów myli się, sądząc, że zawartość masową części stałych w zawiesinie można wyrażać w takich jednostkach jak g/m², g/mol czy mol/dm³. To są jednostki zupełnie inne pod względem znaczenia technologicznego. G/m² to jednostka używana raczej do określania masy powierzchniowej, na przykład w przypadku filtrów czy membran, ale nie nadaje się do opisu zawiesin, które mają określoną objętość i masę w tej objętości. G/mol jest jednostką masy molowej, wykorzystywaną głównie w chemii do określania ilości moli danej substancji w stosunku do jej masy – kompletnie nieprzydatne w kontekście zawiesin, gdzie nie interesuje nas liczba moli, tylko rzeczywista masa części stałych na jednostkę objętości. Mol/dm³ z kolei to klasyczna jednostka stężenia molowego w roztworach, typowa dla chemii analitycznej, gdzie operuje się liczbą moli substancji rozpuszczonej w jednym decymetrze sześciennym roztworu – w zawiesinach natomiast nie liczymy moli, a raczej kilogramy czy gramy części stałych na konkretną objętość cieczy. Typowym błędem jest mieszanie pojęć roztworu i zawiesiny – w zawiesinie części stałe są zawieszone, nie rozpuszczone, więc stosujemy jednostki masy na objętość, a nie molowe czy powierzchniowe. Branżowe normy i dobre praktyki wymagają jasno rozróżniać te sytuacje, bo błędne użycie jednostki może prowadzić do poważnych pomyłek na etapie projektowania procesów lub interpretacji wyników laboratoryjnych. Z mojego doświadczenia, takie pomyłki są niestety dość częste, szczególnie wśród osób, które mają mocne podstawy chemiczne, ale nie do końca czują realia technologii przeróbki kopalin lub procesów inżynierskich w praktyce.