Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

W praktyce przemysłu miedziowego często spotyka się przekonanie, że koncentrat powinien być możliwie suchy, ale niektórzy mylnie zakładają zbyt niskie limity, jak np. 4,5% czy 5,5%. Te wartości są typowe raczej dla bardzo dobrze wysuszonych koncentratów albo dla określonych, szczególnych procesów technologicznych, gdzie kluczowa jest wyjątkowo niska wilgotność – przykładowo przy długotrwałym magazynowaniu czy transporcie na dużą odległość. Jednak w codziennej praktyce hutniczej, zwłaszcza w Polsce, dopuszczalna zawartość wilgoci jest nieco wyższa, bo koncentraty są często transportowane na krótszych trasach i mają zapewnione szybkie przeróbki. Odpowiedzi 6,5% czy nawet 5,5% pojawiają się zwykle z powodu nadmiernego przywiązania do standardów laboratoryjnych, które nie zawsze przekładają się na realia przemysłu ciężkiego. Trzeba pamiętać, że tak restrykcyjne limity praktycznie zwiększają koszty suszenia, wydłużają czas produkcji i niepotrzebnie obciążają urządzenia suszarnicze. Z kolei zbytni optymizm – czyli myślenie, że koncentrat może mieć dowolnie wysoką wilgotność, dopóki nie cieknie wodą – prowadzi do poważnych błędów, bo powyżej 8,5% pojawiają się realne problemy technologiczne, jak zlepianie się materiału, trudności rozładunkowe, czy wręcz lokalne korozje elementów instalacji. Spotkałem się z przypadkami, gdzie źle określony limit wilgoci prowadził do przestojów w hucie albo konieczności przepakowywania całych partii koncentratu. Moim zdaniem najważniejsze, by rozumieć, że ustalony poziom 8,5% to wynik kompromisu między technicznymi wymaganiami procesu a opłacalnością produkcji – nie warto schodzić niżej, jeśli nie ma takiej konieczności, ale też nie wolno przekraczać tej granicy, bo skutki są zwykle kosztowne i uciążliwe.