Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Wydaje się dość kuszące uznać, że do flotacji można dopuścić większe ziarna, np. powyżej 1,5 mm czy nawet około 2 mm, jednak to jest spore uproszczenie i raczej nie sprawdza się w praktyce zakładów przeróbczych. Często spotykam się z tym, że ktoś myśli: „Im grubsze ziarno, tym łatwiej je odseparować”, albo „Przecież i tak flotacja coś tam złapie”. Ale niestety, to tak nie działa. Flotacja to proces bardzo wrażliwy na rozmiar cząstek, bo od tego zależy, czy minerał siarczkowy faktycznie przyczepi się do pęcherzyków powietrza i zostanie wyniesiony do piany. Zbyt duże fragmenty, szczególnie powyżej 0,3 mm, mają tendencję do opadania na dno komory flotacyjnej, co w efekcie skutkuje stratami cennego surowca. Z mojego doświadczenia wynika, że większość nowoczesnych zakładów bardzo pilnuje, by zawiesina była odpowiednio rozdrobniona – przemiał i klasyfikacja są tu naprawdę kluczowe. Przekroczenie tej granicy 0,3 mm to po prostu ryzyko gorszego odzysku, strat metali, a nawet niepotrzebnego obciążenia kolejnych etapów przeróbki. W literaturze i normach branżowych jasno jest napisane, że dla flotacji siarczków cynku i ołowiu optymalny zakres uziarnienia kończy się właśnie na frakcji poniżej 0,3 mm. Większe ziarna mogą czasem „prześlizgnąć się” przez system, ale efektywność procesu leci na łeb na szyję. To typowy błąd myślowy – mylenie przesiewania czy klasycznego wzbogacania grawitacyjnego z wymaganiami flotacji. W tej technologii im drobniej (ale bez przesady z pyłami), tym lepiej. Ograniczenie do 0,3 mm to, można powiedzieć, żelazna reguła flotacyjna, a nie przypadkowy parametr.