Kwalifikacja: GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin

Często spotyka się mylenie etapów przeróbki mechanicznej kopalin, zwłaszcza gdy chodzi o zawiesiny mułowe powstające po wzbogacaniu. Kruszenie to proces stosowany głównie na samym początku przeróbki, kiedy trzeba rozbić duże kawałki surowca na mniejsze frakcje – dotyczy to zwięzłych skał, a nie wodnych zawiesin. Brykietowanie natomiast to prasowanie drobnych cząstek lub proszków w zwarte brykiety, co praktykuje się raczej przy półsuchych lub suchych materiałach, a w przypadku rzadkiej zawiesiny byłoby to zupełnie nieefektywne – brykiety by się rozpadały, a proces byłby problematyczny technologicznie. Napowietrzanie jest typowe dla flotacji, gdzie do zawiesiny wprowadza się powietrze w celu wydzielenia określonych minerałów, ale nie rozwiązuje w ogóle kwestii separacji cząstek stałych od wody, która jest kluczowa na etapie po wzbogacaniu. Takie błędne skojarzenia wynikają często z uproszczonego rozumienia procesów – wydaje się, że każdy etap można zastosować do wszystkich rodzajów materiałów, a to po prostu nie działa w praktyce. Z mojego doświadczenia wynika, że podstawą jest zrozumienie, co dokładnie znajduje się w danej fazie procesu i jakie są cele technologiczne – w przypadku zawiesiny mułowej po wzbogacaniu chodzi głównie o usunięcie nadmiaru wody, dlatego tylko zagęszczanie spełnia wymogi branżowe i pozwala osiągnąć odpowiednią koncentrację cząstek stałych. Brak zagęszczania powodowałby nie tylko duże straty wody, ale też poważne problemy z dalszą przeróbką lub składowaniem odpadów, a to jest nieakceptowalne z punktu widzenia zarówno technologii, jak i ochrony środowiska.